Paidiatros.com

Έχει αλλάξει η συμπεριφορά της κόρης μου απέναντι σε παιδιά που έρχονται στο σπίτι μας


1. έχει αλλάξει η συμπεριφορά της μεγάλης μου κόρης (σχεδόν 5 χρόνων) απέναντι σε παιδιά που έρχονται στο σπίτι μας ή τα παιδιά επισκεπτών φίλων όταν πάμε στο σπίτι τους. ενώ τα περιμένει με ανυπομονησία, όταν έρθουν αρχίζει να φωνάζει, δεν θέλει να μοιραστεί πράγματα, θέλει να φύγουν και δεν θέλει να παίξει μαζί τους και θεωρεί ότι είναι μόνο δικά της τα πράγματα και ο χώρος. μετά από πολλή συζήτηση μαζί της μου είπε ότι θέλει να της αφιερώνουμε περισσότερο χρόνο από ότι αφιερώνουμε στην μικρή (18 μηνών), η οποία σημειώστε ότι είναι ζωηρή και χρειάζεται κάποιος να την τρέχει συνέχεια γιατί είτε κάνει αταξίες είτε πέφτει κάτω. πώς να το χειριστώ? είναι πάρα πολύ πειθαρχημένο κορίτσι, από πάντα της πολύ φρόνιμη και ακούει πάντα. εκτός από τις τελευταίες 4 εβδομάδες οπότε και εμφανίστηκαν αυτά τα σημάδια. σημειώστε επίσης ότι πριν 3 εβδομάδες έκανε μια επέμβαση. 2. επίσης ένα δεύτερο ερώτημα αφορά την μικρή η οποία είναι πολύ διεκδικητική και ζωηρή. τις πλείστες φορές παίζουν μαζί με την μεγάλη αλλά κάποιες φορές με δόλο πλησιάζει την μεγάλη και της τραβά τα μαλλιά, της ρίχνει αντικείμενα ή δαγκώνει. της θυμώνω και προσπαθώ να της εξηγήσω αλλά νομίζω ότι δεν καταλαβαίνει. μπορεί να την πιάσει το παράπονο αλλά μετά θα το ξανακάνει. 3. η μεγάλη (σχεδόν 5 χρόνων) εξακολουθεί να πίνει στο μπιμπερό γάλα σκόνη. πότε επιβάλλω την παύση του μπιμπερό. σε φλυτζάνι πίνει μονο το απόγευμα. πρωί κ βράδυ θέλει μόνο στο μπιμπερό. επίσης από μηνών βάζει το δάκτυλο στο στόμα για να κοιμηθεί ή για να ξεκουραστεί. δεν καταφέρνω να το σταματήσει όσο και αν το μιλήσαμε για να την επιβραβεύω. 4. τέλος η μικρή ξυπνά κάθε βράδυ στις 3-4 το πρωί, αφού κοιμάται στις 21:30-22:30 και αφού καθ'όλη τη διάρκεια της ημέρας κοιμάται 1-1:30 ώρα το πρωί προς μεσημέρι, και θέλει να κοιμάται στο κρεβάτι μας διαφορετικά δεν κοιμάται.

Τα ερωτήματα που θέσατε είναι πολλά και δε μπορώ να απαντήσω πλήρως σε όλα εδώ.  Μπορώ όμως να θέσω κάποια γενικά σημεία υπόψη σας που πιστεύω σας αφορούν, αλλά και κάποια σχόλια ιδιαίτερα για τη δική σας περίπτωση.

Η ανατροφή παιδιών, ειδικά στη νηπιακή ηλικία, έχει πάντα κάποιες ιδιαίτερες προκλήσεις, αφού σε αυτές τις ηλικίες τα παιδιά αναζητούν την ταυτότητα και την αυτονομία τους.  Παράλληλα, παραμένουν μικρά παιδάκια, με έντονες συναισθηματικές ανάγκες από τους πρωταρχικούς φροντιστές τους (συνήθως γονείς, κυρίως τη μητέρα).  Έχουν ανάγκη από φροντίδα, πολλή τρυφερότητα, κατανόηση, σημασία και αποδοχή.  Επίσης, από οριοθέτηση, αλλά όχι πειθαρχία, επιβολή και τιμωρία.  Οριοθέτηση σημαίνει αυτο-προστασία, αυτοσεβασμός και σεβασμός των άλλων και του περιβάλλοντος, όχι πειθαρχία και υπακοή στους μεγαλύτερους.  Η οριοθέτηση καλλιεργεί την αυτοεκτίμηση και τον αυτοέλεγχο, ενώ η πειθαρχία τα υποσκάπτει.  Αυτά πολύ συνοπτικά.

Στο πλαίσιο αυτό δε χρειάζεται να έχετε πειθαρχημένα παιδάκια, ούτε να τους επιβάλλετε κάποιες αλλαγές.  Μπορείτε να τα διδάξετε πολλά σωστά και χρήσιμα πράγματα και η υπακοή δεν είναι ένα από αυτά.  Επίσης, στην πράξη η υπακοή δεν επιφέρει μακροπρόθεσμα θετικά αποτελέσματα, ενώ για να προχωρήσει αναπτυξιακά ένα παιδί (π.χ. διακοπή του μπιμπερό), πρέπει να είναι έτοιμο συναισθηματικά.  Γι' αυτό και οι συμπεριφορικές τεχνικές π.χ. της επιβράβευσης που αναφέρατε, σε τέτοιες περιπτώσεις συνήθως αποτυγχάνουν.

Σχετικά με τον ύπνο, περίπου 50% των μικρών παιδιών δεν κοιμούνται συνεχόμενα το βράδυ, έτσι δε θεωρείται αφύσικο και ανησυχητικό αυτό.  Επίσης, στις πλείστες χώρες του κόσμου (εξαίρεση η Αμερική και πολλές ευρωπαϊκές χώρες) τα παιδιά κοιμούνται μαζί με τους γονείς για τα πρώτα χρόνια της ζωής τους και σταδιακά μεταφέρονται στα δωμάτια τους, χωρίς να δημιουργούνται προβλήματα στην ανάπτυξη τους.  Πριν από μερικές δεκαετίες αυτό συνέβαινε συστηματικά και στην Κύπρο, όταν τα σπίτια ήταν πιο μικρά και δεν υπήρχε αυτή η άνεση.

Από αυτά που διαβάζω επίσης στο γράμμα σας, σκέφτομαι ότι τα παιδιά σας παρουσιάζουν συμπτώματα συναισθηματικής ανασφάλειας και ίσως υπάρχει ανταγωνισμός και ζήλια μεταξύ τους.  Για να αντιμετωπιστεί αυτό, βοηθούν πολύ τα ακόλουθα:

1. Προσπαθήστε να τους αφιερώνετε εξατομικευμένο χρόνο όσο γίνεται, π.χ. μισή ώρα καθημερινά κάθε παιδί μόνο του μαζί σας / με το μπαμπά / τη γιαγιά, όπου θα κάνετε κάτι που  το παιδί επιλέγει μαζί.  Οι ισορροπίες στα άτομα, συχνότητα και διάρκεια έχουν μεγάλη σημασία.

2. Δίνετε επιβράβευση και στις 2, προσπαθήστε πολύ να μη φαίνεται κάποια διάκριση, ώστε να μη νιώθει η μια αδικημένη και να ζηλεύει από την άλλη

3. Κάποιες στιγμές δίνετε τους διαφορετικά αντικείμενα και δραστηριότητες κατάλληλες για την ηλικία τους, ώστε να απασχολείται και η καθεμιά μόνη της

4. Βρείτε και κάποιες δραστηριότητες που απολαμβάνουν να κάνουν μαζί (αν δεν τις έχουν βρει από μονες τους)

5. Στη μεγάλη εξηγήστε ότι η μικρή λόγω ηλικίας δεν καταλαβαίνει κάποιες φορές ότι την πληγώνει, αλλά πείτε της ότι αυτό δεν είναι σωστό και δε χρειάζεται να το δέχεται.  Μπορεί να τη σταματά ή να θυμώνει, χωρίς να τη κτυπά πίσω.

Μπορείτε να εφαρμόσετε αυτά και πολλά άλλα για εξομάλυνση της κατάστασης.  Αν τα παιδιά σας αισθάνονται πιο ήρεμα και συναισθηματικά πλήρη, θα εκφράζουν και λιγότερη αντιδραστικότητα ή επιθετικότητα.

Περισσότερα για αυτή την προσέγγιση στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών, μπορείτε να διαβάσετε στο άρθρο μου στην ιστοσελίδα μας  https://www.paidiatros.com/children/Attachment-Parenting.  Μπορείτε επίσης γενικά να διαβάσετε για το Attachment Parenting στο διαδίκτυο και αλλού.

Λουίζα Θεοφάνους , Συμβουλευτική Ψυχολόγος αντρη παυλου




Μείνετε ενημερωμένοι για την υγεία του παιδιού σας

Εισάγετε την ημερομηνία γέννησης του παιδιού σας